Aan elk sprookje komt een eind, dus ook aan deze…

De warme dagen zijn hier net aangebroken en wij nokken em naar de Hollandse herfst. Timing… Er is een einde gekomen aan ons verschrikkelijke leven hier en we zijn ontzettend blij dat we weer weg mogen, om nooit meer terug te komen. Kut land, zweetzon en vieze mensen..;-)
De laatste weken hier nog wat gas gegeven en heb mijn scriptie de 31^e van juni ingeleverd. Net 2 daagjes te laat om in dit schooljaar nog af te kunnen studeren. Maargoed, ik ben allang een gelukkig man gezien hij af is gekomen in Brazilië.. Verder zijn we eindelijk naar het beroemde Beachpark geweest, waar we voor de helft van de prijs met een schoolreisje mee konden. Het is een soort Six Flags, maar dan met glijbanen. Het hoogtepunt van het park is een 41 m hoge glijbaan waar je met 100 km naar beneden glijd. MASSSSAAAA… Vooral als je in het midden even loskomt en airtime maakt.. BRááááá

Deze week vooral afscheid genomen van alles. Capoeira, ARCA, vrienden.... Op ARCA was er gister weer pap, chocolade cake en espoca bucho (cheap-ass frisdrank) in overvloed. Dit was, samen met veel knuffels en tranen, ons afscheid op ARCA. Een handjevol kinderen hield het ook niet droog en vonden het maar niks dat de “Tio’s” ervandoor gingen. De Tio’s zelf natuurlijk ook niet en hebben  nog eens een kleine 300 foto’s geschoten om toch echt zeker te weten dat ze het nooit meer gaan vergeten. Dat laatste komt volgens mij wel goed, ook al stinkt die favela naar dooie katten, pis en ongewassen oksels, ik heb er een ontzettend mooie tijd gehad met die donkere, altijd goedgemutste favelaboefjes.  Het leven was daar afgelopen weken weer begonnen na maanden van regen en moerassen. De lessen werden weer buiten gegeven onder omstandigheden waar Khalid Hoesseini nog wat van kan leren. Om de zoveel minuten moest er wel gebukt worden voor een vliegeraar die met zijn met glasvezel ingesmeerde vlieger om je oren zwaaide.

Wat betreft Capoeira heb ik deze week ook voor de laatste keer met mijn benen gezwaaid. Dinsdag was er een belangrijke Mestre uit Europa en samen met 80 man heb ik het vel onder mijn voeten uitgeschuurd. Ik bij veel leraren getraind, maar vooral de trainingen bij Marcão ’s avonds onder de palmbomen op de warme tegelvloer  van de Beira Mar gaan me nog lang bij blijven…

Ook van onze huismaat Marcos moeten we afscheid nemen. Zijn gevoel van afscheid nemen is redelijk dubbel, aangezien hij toch wel erg blij is met alle rotzooi die we hier laten. Zo blijft hij achter met mijn Holland-kalender, sportschoenen van 4 jaar oud en veeeeel afwas… Straks worden we door de jongens van de Surfschool voor de laatste keer in de Kombi weggebracht richting Aeroporto Pinto Martins, waar we om 20:00 in ons Airbus stappen om vervolgens in de grote oceaan neer te storten en samen met de zeemeerminnen terug te zwemmen richting Recife om daar nog lang en gelukkig te leven…

Een mooi einde?

Ik zie jullie liever volgende week weer allemaal terug om jullie onder het genot van een Nederlands zonnetje weer in de armen te kunnen slaan.

Morgenavond komen we rond 18:00 aan op Schipholl.

Tot dan!

De laatste knuffels uit Fortaleza..